مادر مرد...از بسکه جان ندارد

زندگی من

اما من /من زندگی کردم /به بلندای یک قصیده/به پهنای یک غزل
من شعر بودم/مرا سرودند/من سروده شدم
در یک دشت/در یک همهمه/در میانه یک تردید/در روزنه یک ترس

مرا زادند/در سبزه/در سرود همیشگی نان/در آهنگ خانه های فقر

به من آموختند/"الف" اول همه اولهاست/گفتند همه چیز بگو
فقط نگو دوستت دارم/تو را میرانند

من آموختم فرو خوردن احساسات را/در حالی که غلیان عشق
در من سروده میشد/و من روزنه های تراوش مهر را میگرفتم

من سرازیر شدم/ یک دشت شدم/سراسر کلمات
سراسر قلم/سراسر چشمهایی که/در پی جملات میگشت

من عشق را پنهانی میخواندم/من دوستت دارم را/در قاب سفید یک خاطره
نگه داشتم/و به کسی ندادم/چون آموخته بودم/رانده شدن را

امید جوی حقیر/روان شدن است
سنگهای ریز ته جویبارها/در امیدعبث مروارید بودند
و صدفهای دریا/در حسرت عشق ممنوع/دهانهای خویش گشوده بودند
اما بوسه/ممنوع بود/که آن/"ب" بود/در الفبای عشق ممنوع

با خودگفتم/شاید "پ"اول همه پرسشهاست/و این کلمه ممنوع هر عشق است

من نپرسیدم/اما/تو را جستم/در تمام "ت" های عالم/تا دوستت داشته باشم

گفتند اگر او را یافتی/نگو دوستت دارم/تو را میراند/
و من به جای "تو "،/"ترس" را یافتم/که عاشق من شد/و در من لانه کرد

او مثل همه معشوقه های عالم/مرا از هرچه دوست داشتنی بود/منع میکرد
که میخواست کلمه ممنوع من بماند

او مرا ثنا میگفت/و فکر میکرد عاشق او خواهم شد/
مرا یافتند/و به جرم عشق ممنوع/به"چ"هارمیخ کشیدند
من به آنها همه چیز را گفتم/جز حرف ممنوع عشق را
وآنها/که در تمام عمر خویش/از عشق چیزی نشنیده بودند
"که بدنبال "خ"ر گمشده خویش بودند"؛/"و این خود راز ماندگاری عشق در اعصار بود".

من دلیلی جستم/تا رها شوم/از بند کلمات/نخواستم دیگر/ترس گفتن داشته باشم/گریختم

و ناگهان/در تلاطم یک توهم/تصویر را دیدم/اما نگفتم دوستت دارم/چون از من میرمید

من جنون این دوست داشتن را/به کسی نگفتم/اما همه میدانستند/
که تصویر عشق ممنوع من است/وهمه مرا از خود راندند

خیز و مرا نشانه ده

خشک شود خشک شود
روی کنی پشت شود
خسته به انگشت شود
لایق او نیست مرا

پاره کنی جفت کنی
خسته شوی خفت کنی
گوش کنی گفت کنی
دان که جز این نیست مرا

من چه کنم رو سیهم
غرق فساد و گنهم
روی به سوی که نهم
چون ثمری نیست مرا

بار فساد میکشم
خرمن باد میکشم
غریو و داد میکشم
گوش کری نیست مرا

خیز و مرا نشانه ده
نشانه از کرانه ده
قصه بده فسانه ده
نقل تری نیست مرا

یا تو به من فسانه شو یا که مرا فسانه کن

یا تو به من فسانه شو
یا که مرا فسانه کن
یا تو به من نشان بده
یا که مرا نشانه کن
یا دل من زدرد کن
یا که مرا فغانه کن
یا تو به من روانه شو
یا که مرا روانه کن

کشف لبخند

اول کلمه بود و نوشته شد "الف لام میم"و آن روزی بود که دنیا دیگر ساخته شده بودو آدمها همه دور هم جمع شده بودند.در قبائل با هم خانواده را تشکیل داده بودند.هنوز خیلی چیزها نبود،تلویزیون،رادیو،کتاب،ماهواره،سینما و خیلی چیزهای دیگرکه بعد از دور هم جمع شدن انسانها درست شد. اما یک چیز قبل از آن بود،انسانهایی که به هم میرسیدند به هم لبخند میزدندو تصمیم میگرفتندتا غذاهایشان را با هم تقسیم کنندو داستانشان را از اینکه چگونه این غذا را یافتند؛آنها فبل از لبخند زدن شکار را آموخته بودندو لبخند زدنشان نشانه رضایتشان بود از ادامه زندگی،از اینکه از شکار ماموتهای قدرتمند و گاوهای وحشی با شاخهای تیزشان سالم بازگشته اند.آنها اول نقاشی کردند.ابتدا شکل خودشان را کشیدند و اشاره کردند:من!و یاد گرفتند که کلمه ها را درست به کار ببرند.وقتی دومین شخص را در نقاشی کشیدند اشاره کردند :تو!و سپس ه دوستشان را که شاید باز نگشته بود:او! شاید اینجا بود که بعد از آغاز صحبت کردن یاد گرفتند غمگین باشند برای از دست دادن . اما باز هم خندیدند.چون میتوانستند هنوز هم با هم شکار کنند و دور هم بنشینند وبخندند و لذت ببرند.وفتی نقاش تصویر شکار را میکشید همه میخندیدند:بوووه!اما دیگر ترسناک نبود،او مرده بود والان جلوی
آنها روی آتش بود.بووووه...!تمسخر آنها بود از ترسناکی هیبت شکار که آنها با هم آنرا از پای انداخته بودند و با هم میخوردند، حالا با هم به آن میخندیدند.برای کودکشان از استخوان سر گاو وحشی ماسکی ساختند و به شوخی بدنبال یکدیگر میدویدند و بازی میکردند.بازی شکار،لذت شکار و با هم بودن.

برای سحر و تولد آویان اش

باز با من
قصه سرکن
قصه هایی با ترانه
خنده های کودکانه
شبنم سرد سحرگاه
بوسه گرم شبانه
از نگاه شاپرکها
از گل گلدان خانه
از محبت های خورشید
جوجه گم کرده لانه
قصه های تلخ و شیرین
نکته های زیرکانه
باز با من قصه سر کن
قصه هایی با ترانه

سرود اول

آه ای ابرهای تیره ی روان
ابرهای تیره ذهن من را نیز با خود ببرید
وبگذارید تا خورشید ذهن من باز هم درخشش خود را باز یابد
آه ای خورشید درخشان در حال غروب
نگرانیهای من را نیز با خود ببر
باشد تا صبح دیگر
با طلوع تو
امیدهای نو در دلم رشد کند
آه ای درختهای سبز و چمنهای روشن
سبز باشید
تا با شما
این خمودگیها
از جسم من گریخته
و سبزی و شادابی
در جسم من
راه یابد

آه ای آسمان آبی و بزرگ
همچنان بزرگ بر من جلوه کن
تا دلی به وسعت تو بیابم
و در آن غمهای خودرا درکنجی نهاده
و با شادیهایم
آینده ای روشن برای خود بسازم
و ای ماه نو رسیده در آسمان
باشد تا تو کامل گردی
من نیز در مسیر تکامل خود باشم

روز هفتم بر تو چه گذشته بود که

راستی چه چیز باعث شد؟ تو که راحت نشسته بودی و همه چیز را خوب آفریده بودی و از این آفریدن خود خوشحال بودی!
راستی چه چیز باعث شد؟فقط آن جمله تو را کافی بود که فرشتگان بگویند "فتبارک الله الاحسن الخالقین"؟
و تو انسان را بیافرینی؟آیا برای شنیدن همین یک جمله دست به این آفرینش زدی؟مگر برای خلایق دیگر این جمله را به تو نگفتند؟
مگر فرشتگان از برای آفرینش خود این جمله را به تو نگفتند؟مگر تمام زمین و زمان ،سنگ و حیوان،
درخت و جهان تسبیح تورا نگفتند؟ پس چه چیز باعث شد؟ آن لحظه روز ششم چه شد که به یاد انسان افتادی؟
چه شد که با خود عهد بستی تا احسنت آفریده های پیشین خود را بر آوری؟و آفریدی!
و خود گفتی که از روح خود در او دمیدی! و فرشتگان نالیدند که باز میخواهی در زمین آشوب وفتنه ،جنگ و خونریزی به پا کنی؟!
و گفتی که من چیزی رامیدانم که شما نمیدانید! آه بیهوده است که من به فکر خود فشار بیاورم تا چیزی را که فرشتگان تو،
اقربای درگاه تو ، زمین و زمان و ملکوت تو در نمییابند،من دریابم.
و تو به من کلمه را آموختی !چرا به دیگران ندادی؟چرا به فرشتگانت ندادی؟ چرا به ملکوتت ندادی؟
چرا به سنگها که صبورترند،یا به حیوانات که بی دردترند ندادی؟من چه داشتم که به من دادی؟
گفتی که من چیزی میدانم که شما نمیدانید و از درک آن عاجزید! الله الله !کرور کرور فرشتگان ،
کرور کرور حیوانات ،کرور کرور کائنات و ملکوت درقیام تو بر من سجده میکنند ومن حیران هستم!
همه آنها به من به چشم خونریز نگاه می کنند. همه آنها به من به چشم کسی نگاه میکنند که محبت تو را ار آنها دریغ کرده
به سوی خود میکشانم. و تومیگویی من آن چیزی را میدانم که شما نمیدانید! آه چیست آن؟
تو در چه فکری بودی در روز هفتم که مرا آفریدی؟همه فرشتگان تو به شادباش من می آیند
و این سرخ فام آتشین نگاه کیست که درمن مینگرد ؟
چرا کسی جوابم نمیدهد؟کیست او که درمن مینگرد؟
کیست که شعله های خشمش از احترام همگان نسبت به من برانگیخته است؟
تو آرام میگویی:...او شیطان است.از فرشتگان بزرگ درگاه من!
هاه...فرشته بزرگ!از کدامین فرشتگان تو بزرگتر بود؟
که اگر کوچکتر بود او را طرد میکردند یا از بین میبردند.
پس از کدامینشان بزرگتر بود که هیچکس را یارای جلوگیری از خشمش نسبت به من نبود .
و تو ...تو نیز او را نگاه نداشتی. او را آزاد گذاشتی تا دور من بچرخد و تو مرامینگریستی.در چه فکری بودی؟
آیا بازی روز ششم پایان نیافته بود؟آیا شنیدن جمله "فتبارک الله..."برای تو کافی نبود؟
مرا مینگری.زیر لب لبخند میزنی.آه خدایا آن چیست که تو میدانی و من نمیدانم؟آن چیست ؟
تو در خلوت خود در حال آفرینش هستی و تمام. میگویی پس از این همدم تو دیگر آفرینش را کنار میگذارم.
دیگر چیز نو نمی آفرینم. ومن می خواهم تا خود را بشناسم
از تو می پرسم مگر من چگونه ام؟چیستم؟
و تو میگویی:من تو را مانند خود آفریدم.و از روح خود در تو دمیده ام. به خودم مینگرم.درست مانند او.
به بیرون خیره می شوم. همه حیوانات را میبینم.همه با هم زیست میکنند.هرکس روزی روزانه خود را میگیرد و میرود.
خانواده هایشان در پی می آیند. از من میپرسی:آنها چه دارند که تو نداری؟میگویم :هیچ.
میگویی تو چه داری که آنها از درک آن عاجزند؟
به او مینگرم،این لحظه ایست که او منتظر است
و میگویم ؟تو را!
می گویی:این آن چیزیست که من میدانم و هیچکس نمیدانست
"فتبارک الله احسن الخالقین