بدنیا آمدم، گوسفندوار، در زمانه ای که احتیاجش بود
در سرزمینی که باغبانانش شاعر بودند و چوپانانش خنیاگر
نگهبانانش خفته بودند که شهر را نگهدار دیگری بود
کرشمه هایی بود و خریدارانی، به صفا یا به ریا
اما صاحب کرشمه را دنیایی دیگر بود
کسانی کوزه گر بودند از خاکی که خود زمانی کوزه گر بود
و سپس بر آن نگاره ها میزدندکه انگاره هایشان بود،اگر خاکشان برنمیگرفت
..
سلاخان بودند عاشق بر قناریان،در کنار قناره هایشان که مسلخ همنوعان من بودو چه وحشتناک
دانه چینانی، خرده خوار که بیضه بر هر کس روا می داشتند که تیغ بر آنان نمی گشود وبه خویششان وا مینهاد
لوطیانی همجنس عنتران خویش با بازی غریبشان
و او که می رفت و چه سنگین بود بارش ، که همه سوال بود بی جواب
مکتب بود، کودکانی که می آموختند چون من سخن بگویند
و شیرینی فروشانش که قند به حرص امیخته بودند
و صدای خنده کودکانش از مرگ دیوان
از خشم رستم دستانشان،که بود نقل داستانشان،رهاننده از عفریتشان
و عفریت که بال میزند چنان سیاه بر سرشان و شد که بر من
گزمگان عفریت را به بوی دودی که مستشان کرد کرنش می کردند و بودند که کرنش نکرده به عذابی افتادند
من اما کرنش نکردم و به نفرین عفریت به کیسه گزمگان در افتادم
تا داستانم به پایان برسد جایی که داستان شما تاره آغاز می شود