در کانون پرورش فکری اصفهان

اساتید گرامی زرین کلک،کیارستمی و مرادی کرمانی

دو تا بودند ،پرنده ها رو میگم، صبح کله سحر بود، زمزمه شون مثل صحبت کردن آدم بزرگها بود که بیدارم کرد:ای خواهر این جوان رعنا رو که رو تخت خوابیده میشناسی؟ من آروم غلتی زدم تا ببینم دیگه کی غیر از من رو تخت خوابیده!چون زنم که دو هفته است دوباره رفته سراغ درسش تو شهر دیگه و من هم تنهام.اون یکی پرندهه هم نه گذاشت و نه ورداشت:اون مرد خیکیه رو میگی؟اون یکی گفت آره دیگه تو هم کمپلیمان سرت نمیشه! دل مردم رو اول صبح نشکن.دومی گفت خوب حالا چی؟ گفت میدونی که اگر بلند شه زیر سرش زمین رو بکنه به یک گنج میرسه؟دومی گفت:تو پرنده ای یا خرنده؟ اگه اون نصفه شبی بره از سوراخی که کنده خونه همسایه پایینی جواب پلیس رو تو میدی؟ که این آقا نصفه شب یا حالا دم صبح خونه اون خانم چه میکرده؟دوباره اولی گفت خواهر میدونی که اگر اون بتونه با اون زن همسایه پایینی یک جور کنار بیاد و گنجش رو با هم تقسیم کنن چقدر خوشبخت میشن؟دومی با بال خودش زد پس کله اولی:خره زنه بیاد پول خودشو دودستی با این تقسیم کنه که چی بشه؟اولی گفت:ای خواهر اگه این جوون میدونست که پادشاه شهر همسایه داره برا دخترش دنبال شوهر میگرده این پولها رو خرج سفر میکرد و میرفت خواستگاری دختر پادشاه و تا آخر عمر خوشبخت میشد!دومی که چشماش گشاد شده بود پرسید اصلا این چرت و پرت ها چیه اول صبح میگی؟!حتما دوباره از ته مونده شیشه ها چیزی زدی کله ات گرمه؟
من یادم افتاد دیشب در لابلای کاغذها که بردم پایین چند برگ هم از کتاب پاره شده امیر ارسلان لای اونها بود.دیشب برای آخرین بار خوندمشون.